•  71 345 32 28
  • 📱 502 073 289
0

Wzrok jest jednym z najbardziej złożonych układów sensorycznych w organizmie człowieka, jednak w pierwszych chwilach po narodzinach jest jednocześnie najmniej rozwiniętym zmysłem. Noworodki widzą około trzydzieści razy słabiej niż osoby dorosłe, a otaczający je świat to głównie kontrastowe zestawienia czerni i bieli. W późniejszych miesiącach życia pojawiają się dopiero zdolności widzenia jasnych plam światła czy żywych kolorów, jak żółty czy czerwony. Rozwój wzroku dziecka jest bardzo intensywny pod względem zmian anatomicznych i fizjologicznych, prowadzących do powstania prawidłowego widzenia.

W kolejnych miesiącach życia u prawidłowo rozwijającego się niemowlęcia pojawia się możliwość podążania wzrokiem za poruszającymi się rzeczami lub osobami, patrzenie na twarz osoby, która do niego mówi, a także obserwowania własnych rąk. W okresie od 4 do 6 miesięcy, kiedy niemowlę zaczyna siadać, może patrzeć na swoje rączki, butelkę czy jedzenie. Kolejne miesiące przynoszą możliwość obserwowania bardziej odległych przedmiotów, zezowanie w kierunku nosa przy oglądaniu zabawki czy też przyglądanie się temu co dzieje się wokół przez znacznie dłuższy czas.

Od 9 miesiąca dziecko może już także szukać wzrokiem upuszczonej zabawki, oglądać przedmioty trzymane w rękach, a w momencie rozpoczęcia poruszania się około 10 miesiąca, potrafi dopełznąć do zobaczonej zabawki lub interesującego przedmiotu. Badania wzroku u niemowląt należy przeprowadzić w przypadku pojawienia się niepokojących objawów, odbiegających od norm rozwojowych. Są wśród nich takie zjawiska, jak:

  • - widoczna różnica w wielkości gałek ocznych, wyglądzie oczu czy powiek
  • - mimowolne „pływanie” oczu w różnych kierunkach
  • - pojawianie się innej wydzieliny z oczu niż łzy
  • - dziecko nie zwraca uwagi na twarze najbliższych ludzi lub ma ciągle zamknięte oczy
  • - częste tarcie oczu rękami, ich zaczerwienienie i opuchlizna
  • - gałki oczne lub jedno oko znajduje się ciągle w niewłaściwym położeniu
  • - pojawienie się oczopląsu.

Jeżeli żaden z niepokojących, opisanych powyżej objawów nie pojawia się w trakcie pierwszych miesięcy rozwoju dziecka, jego pierwsze poważne badanie okulistyczne przeprowadzane jest dopiero w wieku około 2-3 lat. W przypadku braku wyraźnych objawów wskazujących problemy ze wzrokiem, kolejne przeprowadza się co około trzy lata. Warto natomiast pamiętać, że jeżeli w rodzinie pojawiały się wrodzone wady wzroku, jak zaćma, jaskra czy siatkówczak, należy udać się do okulisty już w pierwszym miesiącu życia dziecka.